martes, 10 de abril de 2018

Pedro Amalio López

NARCISO IBÁÑEZ-SERRADOR.

David Fernández de la Vega

JOSEFINA MOLINA





  • ¿QUIÉN ES?


Josefina Molina Reig nació en 1936, es una directora de cine, guionista, realizadora
de televisión, novelista y directora de escena española. Ganó premios como el
Goya de Honor en el año 2011 y premios de la Academia de la Televisión de
España en 1998 a la mejor dirección y/o realización y el premio Especial a
Toda una vida dedicada al cine en el año 2003.
En 1962 funda el Teatro de Ensayo Medea en su ciudad natal, dirigiendo varios
montajes. Este teatro funcionó con representaciones y como una especie de
escuela de actores con clases dirigidas a un núcleo de jóvenes aficionados.
En 1969 se convierte en la primera mujer que obtiene el título de
directora/realizadora en la Escuela Oficial de Cine. En esa época rueda
numerosos espacios dramáticos para Televisión Española.


  • ¿POR QUÉ ES CONOCIDA?
Es reconocida por ser pionera, en España, del cine rodado por mujeres, puesto
que fue la primera mujer en recibir el título de directora, esto lo acompaña con su
faceta feminista que emplea para defender la validez de las mujeres en altos
cargos (como el suyo), de hecho, escribió el libro Cine de mujeres en la Transición.
La trilogía ´feminista´ junto a Cecilia Bartolomé y Pilar Miró.

  • OBRAS DESTACADAS
Dirigió obras tan destacadas como los largometrajes Función de noche(1981)
y Esquilache(1988), o la serie de televisión Teresa de Jesús(1984).​ En 2006
fue confundadora de CIMA, asociación de mujeres cineastas y de medios
audiovisuales de la que es presidenta de honor.

  • CARACTERÍSTICAS DE SUS OBRAS

Algo que ella nombra como propio del cine de mujeres, por lo tanto del suyo, es
la importancia que da a ‘lo que nos rodea’



domingo, 8 de abril de 2018

El Show de Truman (Peter Weir)

a escena comienza con un plano general picado; la música es serena, como el mar de color azulado, que transmite tranquilidad;  simbólicamente se refleja la soledad y la inferioridad ante la naturaleza que incita a la reflexión; y compositivamente el barco se dirige a un punto áureo y la corriente marca una línea direccional. Posteriormente, existe un plano detalle , que a su vez es un plano en profundidad, de la parte posterior de la vela, sin existir movimientos de cámara,  aportando así poco dinamismo, acorde con la melodía. A continuación, hay un plano americano; teniendo en cuenta la composición, el personaje se encuentra en el centro del encuadre, esto también se debe, a parte de por que es el centro de atención, ya que es el protagonista, porque se realiza mediante un efecto de la cámara que da ilusión de estar observando al personaje mediante unos prismáticos, convirtiendo al espectador en un espía, que a su vez ve lo que el Christof está viendo, siendo, por lo tanto, un plano subjetivo; luego aparece otro plano general, que capta el perfil de la vela, y al estar la cámara colocado probablemente en otro barco podemos apreciar ese efecto de movimiento que guía al espectador con el ritmo del mar y la música; el entorno se encuentra en tonos claros, acompañando también a esta temática aparentemente tranquila, hasta que se produce un choque que interrumpe esta situación, desapareciendo la música y convirtiéndose el silencio en el principal protagonista que marcará la tensión. Aparece un plano más cercano para adentrarnos más en el personaje, en este caso de su reacción mediante un plano medio; en cuanto al sonido, sólo se puede escuchar la respiración del personaje y del entorno, que ahora contrasta esta tranquilidad con la tensión del momento. A continuación, se realiza un plano entero de carácter descriptivo donde se muestra al personaje dirigiéndose al problema. Posteriormente, se incluye un plano medio y, en este momento, la cámara deja de estar estática y sigue el ritmo alterado del personaje mediante cámara en mano, produciéndose pequeños movimientos rápidos; y, después, mediante un travelling,  se sigue la dirección que marca el brazo del protagonista, que descubre que el cielo es solo una ilusión, luego, con el mismo movimiento se regresa a mostrar las facciones del personaje para mostrar su reacción; cuando este empieza a contemplar ese cielo ficticio, comienza a sonar una melodía que silenciará todos los sonidos del ambiente, llegando a adoptar este un papel narrativo ( estilo documental ), de como este intentará rebelarse al programa. Aparece de nuevo otro plano general picado que nos recuerda  la insignificancia del hombre y, en este caso, la lucha solitaria de este personaje ante los superiores que lo ven como una hormiga de entretenimiento. Posteriormente, se realiza un plano medio del personaje que, mediante cámara en mano, se sigue la dirección de sus movimientos aportando dinamismo que marca la rebeldía de éste; a pesar de los movimientos, el personaje se encuentra cumpliendo la regla de los tres tercios (aprox). Para contrastar esta escena se marca otro plano general picado , que muestra de nuevo lo dicho anteriormente y se ve como este sale de la vela. Nos centramos más en el personaje mediante el plano medio, que al contrario que el general, este es más intimista, y se capta la expresión de su cara, y se sigue al personaje mediante un travelling de seguimiento. Después se continua con un plano entero del personaje  acompañado con un travelling de seguimiento y el recorrido del personaje marca un sentido de visualización (de izquierda a derecha), que, mediante el ritmo de la caminata (lenta) , se proyecta más tensión y se puede captar la misma intriga/desconocimiento de la situación que el propio personaje, consiguiendo en el espectador esa sensación de “quiero conocer más, te sigo”. Posteriormente, se produce un plano similar al anterior pero más lejano y con el filtro de telescopio, que viene siendo un plano general y, a su vez, un plano subjetivo, ya que estamos captando lo que ven las cámaras, que ven cómo se dirige el personaje a las escaleras, cumpliendo la regla de los tres tercios. A continuación hay un plano entero, acompañado por un travelling de seguimiento, de como este sube las escaleras, siguiendo +/- el ritmo de la música. A partir de ahora, se nos muestran dos situaciones en lugares distintos que ocurren simultáneamente (montaje en paralelo) y la narrativa que une estos dos hechos es la melodía. Se muestra un plano entero de Christof sentándose en la silla [ el diálogo de este aparece en voz en off, para añadir ese efecto de narrador y superior, ya que es el jefe del programa]. Luego aparece un plano medio picado, se encuentra en esta angulación porque en realidad es un plano subjetivo de lo que ve el jefe. Y se produce otro plano similar al anterior pero, esta vez, enmarcada desde la pantalla mediante un plano escorzo con angulación picada. El plano posterior es con contraplano de este y , por ello, la angulación es contrapicada; el plano medio, al  encontrarse más cerca del personaje, adopta un carácter intimista. Se produce de nuevo el contraplano picado y se ve desde la pantalla, que enmarca al otro personaje, de espaldas, que trata de huir de esta mentira. / En la misma pantalla, que antes se encontraba en un plano medio picado, pasa a ser un plano entero picado ( ya que el hombre lo observa desde arriba) cuando la puerta se abre, para poder observar en el mismo término a la puerta y al Truman. Cuando el jefe menciona su nombre, se produce un plano medio picado y el fondo se oscurece, porque el elemento fundamental es sólo el personaje que se encuentra detrás de la libertad, pero como él no sabe aún hacia dónde se dirige esa puerta, para él es desconocido y se representa mediante el color negro./ Se produce de nuevo el contraplano contrapicado, ya que es de carácter subjetivo, y le dice al protagonista que puede hablar; la voz de este personaje se escucha como la de un narrador, de esta forma se consigue simbolizar el “poderío” que cree que tiene este personaje. Posteriormente, se vuelve al ambiente del protagonista y, mediante un plano general contrapicado, en vez de ver al cielo y ver al jefe, se ve una luz, en este caso simbolizando a Dios que va acompañado de la voz en off del jefe con efecto de eco, que aporta grandiosidad/superioridad. Se produce el contrapicado, y se ve un plano medio picado de Truman con cámara en mano, que aporta ese efecto de movimiento y se muestra la inferioridad de este. Luego hay un plano entero similar a uno anterior del jefe en su “oficina”. Se produce un plano escorzo que muestra lo que ve este en la pantalla (que es el mismo plano anterior), por eso la angulación es también picada. [Plano/contraplano] Y se muestra un primer plano contrapicado del creador, que muestra la ilusión de su creación. [ Planos/ contraplanos] La situación cambia cuando el creador desafía a Truman y se produce un plano entero de este  y la puerta, que aparece con efecto de telescopio mediante las esquinas ennegrecidas ya que está siendo observado. [ Planos/ contraplanos] la importancia de estos planos es el monólogo del creador, que cada vez se producen primeros planos más cercanos para dar más importancia a las manipulaciones de este. En una ocasión, se interrumpe con un plano medio picado de una amiga de este, que lo trató de salvar anteriormente, que es espectadora y desea que el protagonista no caiga en la trampa. Cuando el creador le grita, se producen planos más lejanos para que dejemos de empatizar tanto con este y cuando menciona al “mundo” se muestra una serie de planos que muestran a los espectadores, que siguen el ritmo de la melodía la sucesión de estos. Finalmente, con un plano medio picado del protagonista que se encuentra , a su vez, en una zona áurea, se muestra la burla de este hacia el creador y la música deja su tono melancólico y adopta un carácter optimista y contraria a la musicalidad anterior con las notas agudas y rápidas que, justo, cuando se va por la puerta adopta los tonos más agudos.



viernes, 9 de marzo de 2018

El corredor del laberinto (Wes Ball)

por Wes Ball y basada en la novela de 2009 escrita por James Dashner. La
película estrenó el 19 de septiembre de 2014 en los Estados Unidos bajo la
distribución de 20th Century Fox.
El filme sigue la historia de Thomas, un adolescente cuya memoria fue
borrada y que ha sido encerrado junto a otros chicos de su edad en un
laberinto plagado de monstruos y misterios. Con el transcurrir de los días, va
desentrañando los secretos acerca de quiénes los encerraron allí y por qué,
mientras debe convivir y adaptarse a la vida cotidiana de los que ya habitaban
los interiores del laberinto.


La banda sonora fue compuesta por John Paesano.

Pasando ao análisis, vou analizar 3 escenas, 2 da primeira película e 1 da
segunda película.

A primeira escena é esta:




Vou analizala desde o minuto 2:22 aproximadamente que é cando empeza o
interesante.
Empeza con Thomas nun primeiro plano gusano, a cámara situase no chan á
altura de Thomas. Pasa a un plano conjunto para ver as reaccións da outra
xente que estaba mirando o convate, despois un plano americano de Gally
para ver como el é o ganador xa que conseguiu derribar a Thomas. Comeza
a sonar unha música cando xusto se cambia de plano para volver a un
primeiro plano gusano de Thomas, vemos como vai cambiando a súa
expresión de dolor a unha cara de desconcerto ao decir Thomas. Pásase a
un plano enteiro e vemolo no chan coa intención de levantarse. No siguiente
plano vemos como a cámara o acompaña ao principio de espaldas mentras
que se levanta, hasta chegar a un primeiro plano de Thomas. Os seguintes
planos son un plano medio corto de Gally e despois un plano conjunto da
xente, que teñen unha reacción de desconcerto ao ver a Thomas levantarse
apresuradamente e ao non parar de repetir o seu nome.
Despois un primeiro plano de Thomas no que di que se acorda do seu
nombre. Os siguientes son uns planos conjuntos do resto das personas que
se alegran de que Thomas recordase o seu nome. Siguese escoitando a
música de fondo pero destacan máis os berros da xente. Cando se acercan
a el, os sonidos diegeticos van como desaparecendo como se lle foran
baixando o volumen e a música incidental vai cobrando mais protagonismo
hasta casi non escoitarse os sonidos diexeticos e solo a música. Esta música
podemos caracterizala por unha música entre tristeza porque é moi lenta e
tamén de esperanza xa que conseguiu acordarse do seu nome.


Encontrei este video que me parece moi enteresante para ver como se fixo o
laberinto e tamen os monstruos:




A seguinte escena:




Vou empezar a analizala desde o minuto 0:50.
Desde o principio hai unha música incidental que nos crea o ambiente de
acción e nos pon en tensión xa que nesta escena aparece un bicho que
persigue a Thomas e a Minho.
O primeiro é un plano enteiro no que aparecen os dous personajes,
destancan as lineas de fuga que son creadas polas lineas do pasillo do
laberinto, o siguiente é un plano de espaldas aos personajes que deixa ver o
fondo que é a salida, Minho sigue correndo cara o final pero Thomas parase.
No siguiente plano hai un tilt up da cámara que enfoca a parede do laberinto e
como se vai cerrando, despois un primeiro plano de Thomas no que a
cámara fai como un lixeiro movimiento circular, de esquerda a dereita. No
siguente plano vemos a Thomas de espaldas e a Minho nun plano enteiro ao
final, a cámara movese como se fora cámara en mano que da a sensación de
inestabilidade.
Pasase a un plano americano de Minho que chama a Thomas para que vaia
xa que se vai cerrar o laberinto. Despois vemos un primerisimo primer plano
de Thomas que gira a cara para mirar ao pasillo, da a sensación de que
vemos o que vai vir desde un punto subjetivo do personaxe. Vemos que
aparece o bicho e despois un primeiro plano de Thomas para ver a sua
reaccion , hai unha sucesion de planos contra planos de o bicho e Thomas
que chama por el para que se acerque. O bicho avanza e a cámara segue de
frente, despois pasase a un plano de Thomas no que a cámara segueo
mentras que escapa mediante un retroceso da cámara, a cámara avanza cara
atrás.
Volvese a un plano americano de Minho e despois a un plano enteiro en
conxunto de Thomas que intenta escapar do bicho a cámara pasa a situarse
desde un punto contrapicado segun se van achegando os personaxes.
Volvese a un plano medio corto de Minho, a cámara vaise alonxando e
pasase a un plano americano. Despois un plano de espaldas a Thomas na
que a cámara segue ao personaxe e despois o mesmo pero esta vez a
cámara situase de frente a Thomas e pódese ver ao bicho detras del.
Despois hai unha sucesión de planos contra planos de Minho e Thomas que
esta sendo perseguido polo bicho.
A música cada vez crea máis tensión xa que vai como en creccendo e está
no seu momento culmen. Acaba con un primeiro plano de Minho e volvese
todo en negro, a música acaba xusto nese momento repentinamente o que
nos produce unha sensación de tensión e de que non sabemos o que pasou,
se Thomas conseguiu chegar antes de que se cerrase ou se o bicho o
colleu. No seguiente  plano vemos como se abren as portas como se
estiveramos dentro do laberinto e vemos aos outros personaxes como están
ao outro lado das portas esperando a que Thomas e Minho regresen.


En canto aos efectos visuales, todo o laberinto está feito mediante un chroma
e o bicho está creado totalmente por ordenador.

El corredor del laberinto: Las pruebas

El filme sigue nuevamente la historia de Thomas, quien junto a los demás
habitantes del área ha conseguido escapar con vida del laberinto. Al
sospechar que han sido engañados, muestran su desagrado por las
constantes pruebas a las que son sometidos y deciden escapar una vez más,
esta vez adentrándose en un desierto con altas temperaturas plagado de
cranks y otros misterios, hasta que finalmente descubrirán la verdad.
Durante la fase de posproducción, los efectos visuales añadieron imágenes
de un entorno sobrepasado por la aridez extrema y la deslumbrante luz solar
que había asolado a la ciudad por completo, ahora convertida en un calcinado
cascarón de ruina y desolación. La compañía de efectos especiales,
reconocida internacionalmente, Weta Digital fue la encargada de producir
esta magia digital a partir de imágenes referenciales. Hay tres etapas en la
enfermedad del Destello que convierte a los humanos en Cranks. Para la
"Etapa 1", a los Cranks se les colocaron prótesis capilares y maquillaje que
aumentaba el tamaño de las venas, proporcionaba aspecto de piel
despellejada y oscurecía la zona alrededor de los ojos. Para la "Etapa 2",
dichos efectos se hicieron aún más pronunciados, con venas
manifiestamente ennegrecidas e hinchadas. Para la "Etapa 3", el deterioro
fue generado por ordenador, con los intestinos saliendo como ramas de los
putrefactos cuerpos de los Cranks que son los que aparecen en esta escena.
Este é un video que me pareciu moi interesante e que mostra como se
fixeron os escenarios:



E un video de como se fixeron os Cranks por ordenador




A escena que vou analizar é esta, vouna analizar centrandome máis na música que nos planos:




A música xa está ao principio da escena. Destacan os berros que se oen ao
fondo dos Cranks e a música da uns golpes de acordes moi estremecedores
que nos poñen en tensión (sting chords).
Cando empezan a escalar polas pedras empeza a sonar unha música que
nos segue poñendo en tensión pero tamen se asocia con unha persecución,
ten un ritmo acelerado. Cando ven que hai unha salida cara arriba a música
parase repentinamente para remarcar que hai posibilidades de escapar e
empeza outra música que nos segue poñendo en tensión e remarca a
persecución. A música volve a facer un parón repentino cando cae unha caixa
de metal que parece que lle vai caer a Thomas pero consigue separarse e
caelle a un dos Cranks.
A música segue a soar con máis intensidade xa que cada vez os Cranks
estan máis cerca, a música ponnos en tensión xa que non sabemos se
lograrán atrapar a Thomas e a Brenda.
Esta música de tensión segue ata que volve a facer un parón repentino cando
Brenda se agarra a unha tubería de metal pero esta rompe e daquela cae ata
unha ventana/cristalera, como non hai música destaca o ruído da ventana
como se se quixera romper ao chocar Brenda contra ela e tamén o ruido do
aire que nos da a sensación de que estan a unha altura moi elevada e que se
rompe a ventana hai unha caída mortal de unha gran altura. A música volve a
aparecer no plano cenital de Thomas que deixa ver a Brenda de fondo. Hai
un primeiro plano de Brenda que mira para baixo e despois un plano general
que deixa ver o fondo, nese momento a música é moi intensa para remarcar
a grande caída que hai se a ventana rompese e tamén de que Brenda esta
en peligro. Despois a música calmase para remarcar o ruído da ventana que
é moi delicada, segue a música de tensión de fondo que se volve a acelerar
cando aparece o Crank e se pelea con Brenda. A música volve a facer un
parón repentino cando Thomas agarra a Brenda e consegue romper a
ventana para que o Crank caia ao vacio.
Finalmente destaca o ruído do cristal rompéndose e o son do aire cando
Thomas ten a Brenda agarrada outra vez para dar a sensación de que hai
unha gran caída.
Finalmente decir que esta escena caracterízase en xeral pola música de
tensión e de persecución que ao largo de toda a escena fai varios paróns
repentinos cando os momentos de tensión están no seu auxe.
Tamen usa bastante os sting chords para remarcar esa tensión